Introductie

 

Een introductie? Steve Harley behoeft geen introductie. Je slaat gewoon een of ander encyclopedie open en je komt zijn naam wel ergens tegen. Je zet gewoon de radio aan, stelt 'm af op alles behalve de moderne schreeuwzender en de songs "Make Me Smile", "Sebastian", maar ook  "Here Comes The Sun", "Judy Teen" en "Mr. Raffles" vliegen je om de oren. "Oh..... is hij dat?" Hoe vaak heb ik dit niet moeten horen? Al mijn kennissen kennen natuurlijk Steve Harley en wanneer hij in Nederland optreed sleep ik de hele club er mee naar toe. Je ziet dan de onderkaken naar beneden zakken, vol verbazing... die vent is te gek! "Al die andere nummers, ik weet het niet maar het klinkt bekend", hoor je dan.

Steve Harley is een heel gevarieerde artiest. Steve is een entertainer, een dirigent, een schrijver, hij weet precies wat hij wil en met zijn songs heeft een heel gevarieerde show. Hij is niet iemand die het toneel opkomt en een beetje in de microfoon staat te schreeuwen en er knippert zo hier en daar een lampje. Steve is een vertolker. Hij zegt wat hij te zeggen heeft, de muziek past prima bij zijn songs en met lichteffecten projecteert hij het beeld van zijn stukken de zaal in, zoals het een kunstenaar beaamt. Steve Harley is dan ook een rasechte live-artiest zoals er helaas niet veel meer zijn. Het is er dus niet alleen gezellig en spannend maar muzikaal wordt er ook nog wat gebracht.

Een ellenlange introductie zoals bij andere artiesten is dan ook helemaal niet nodig. Bewijzen? Ga er maar eens naar toe en kom eens een kijkje nemen in de wereld van Steve Harley.

 

Waarom ging ik voor Steve Harley?

Steve is geen artiest zoals andere artiesten, Steve is een kunstenaar. Zijn ongewone melodieŽn, zijn teksten, gedichten, maar vooral ook zijn eigen stijl. Niemand zegt wat hij moet doen, hij luistert naar geen mode, geen hype's, geen voorbeelden, hij is wie hij is en dat maakt het voor mij zo echt. De mens is wie hij is en niet wie hij moet zijn.

Steve is als live-artiest dan ook echt een live-artiest. Zijn melodieŽn zijn herkenbaar maar nooit hetzelfde. Hij gooit muziekstromingen door elkaar, creŽert in mijn ogen een ongelooflijk gezellige sfeer en laat bij ieder concert weer een indruk achter van.. ja, zo kan het ook, geweldig!

 

Mijn favorieten?

Dat is heel erg moeilijk. Steve speelt ze altijd anders. Vroeger gebruikte hij een keer een ritmebox onder Mr. Raffles of schreef hij een Motownversie voor Mr. Soft. Wat dacht je van een rockversie voor Psychomodo, nee, er gebeurd altijd weer wat anders en het klinkt gewoon schitterend. Moet ik hier uit kiezen? Dat kan niet, alles is zo op zichzelf en op zijn beurt leuk om eens te horen. Als ik dan toch moet kiezen dan vind ik zowel de mysterieuze als de dragende kant van Steve het mooiste en het beste.

Songs als The Lighthouse, Innocence & Guilt, All In A Life's Work, (I don't believe) God Is An Anarchist, Living In A Rhapsody, Journey's End ( A Father's Promise) vind ik echt geweldig maar ook de vlotte verhaaltjes vind ik leuk. Nummers als Mr. Raffles, Saturdaynight At The Fair klinken heel Harley. Ik kan het nog wel verder uitsplitsen maar dat heeft geen zin. Voor mij heeft Steve Harley op ieder gewenst tijdstip van de dag altijd wel een nummer wat ik wil horen. Zijn stem kent vele variŽteiten, hij kan rock, jazz, pop, soul, je zegt het maar. Schreef ooit Time Is No Healer voor Duncan Mackay, vind dit ook schitterend. Hij heeft zoveel verschillende emoties in al die songs, mij gaat dat nooit vervelen en met zo'n stem kun je alles.

Veel plezier

Hans Peters